« اللهم ! إنّي احبهما فاحبهما ، و احبّ من يحبهما - يعنى الحسنين » ( از : ابو هريره ) 14 - هركه ، مرا دوست ميدارد ، بايد اين دو را دوست بدارد . ( يعنى حسنين عليهما السلام را ) « من أحبّني ، فليحبّ هذين - يعنى الحسنين » ( از : ابو هريره ) 15 - خداى تعالى مولاى منست ، و نسبت به من ، اولى به تصرف از منست ، و مرا در قبال او ، اختيارى نيست . و من نيز ، مولاى مؤمنينم ، و نسبت به آنان ، اولى به تصرف از خودشان هستم ، و ايشانرا در قبال من ، هيچ اختيارى نيست . و هركس كه من ، مولاى او بوده و نسبت به او ، اولى به تصرف ازويم و در قبال من ويرا اختيارى نيست ، على ( ع ) نيز ، مولاى او ، و نسبت به او ، اولى به تصرف از خود او است ، و ويرا در قبال على ، اختيارى نيست . « اللّه مولاى ، اولى بي من نفسي ، لا أمر لي معه . و أنا مولى المؤمنين ، اولى بهم من انفسهم ، لا امر لهم معي . و من كنت مولاه اولى به من نفسه لا امر له معي ، فعلىّ مولاه ، اولى به من نفسه ، لا امر له معه . » ( از چند طريق ) 16 - هركه ، على را دوست بدارد ، مرا دوست داشته ، و هركه مرا دوست بدارد . خدا را دوست داشته است . « من أحبّ عليّا فقد أحبني ، و من أحبني فقد أحب اللّه » ( از : ام سلمه ) 17 - ما اهل بيت را ، جز مؤمن پرهيزگار ، دوست نميدارد . « لا يحبنا اهل البيت الا مؤمن تقي » 18 - اهل بيت من ، در مثل ، كشتى نوح را ميمانند ، كه هركس سوارش شود نجات مييابد ، و هركس ، از آن تخلف كند ، غرق مىشود . و همانا اهل بيت من ، در ميان شما ، بمنزلهء « باب حطّهء » بنى اسرائيل است ، هركس داخل آن باب شد ، آمرزيده گشت .